Wekenlang hielden we de waterstanden van de Franse rivieren nauwlettend in de gaten, welke vanaf eind januari maar bleven stijgen. Het werd uit eindelijk rond 22 februari dat de waterstand stagneerde en onze meervaltrip doorgang kon vinden.
De weersvoorspellingen voor de komende dagen zagen er gunstig uit, we keken uit naar een uitstekend meervalweekend. Snel werd het benodigde materiaal gepakt, en met een noodgang vertrokken we richting het zuiden.
Om ons bij aankomst eerst een goede indruk te verkrijgen van het water, bleef ons materiaal (afgezien van twee hengels per persoon) in de auto. Snel lieten we onze boot te water en gingen op zoek naar de eerste hotspots. Bij een diepe geul van ongeveer 11 meter geeft de dieptemeter teken van leven, de eerste beelden van meerval verschijnen op het beeldscherm. We verankeren de boot ongeveer 50 meter verderop om de vissen niet onnodig te verstoren. Hier is het slechts vier meter diep. Na enkele pogingen om de boot in de sterke stroming vast te leggen slagen we hierin en kunnen we met de visserij beginnen.
In Frankrijk is de visserij met levend-, dood- en kunstaas tot mei ter strengste verboden. Omdat we geen risico op een boete willen lopen, bevestigen we pellets, inktvis en dauwwormen aan onze haken.
Om ons aas op de gewenste plek te krijgen maken we gebruik van een ‚truck’ met PVA snoer. We bevestigen het stuitje voor onze meerval dobber op 10 meter, maar knopen de dobber op 4 meter afstand van het aas met een PVA lijn vast op de lijn. Het aas gaat inclusief dobber overboord en kan nu probleemloos afdrijven naar de hotspot die ongeveer 50 meter verderop ligt. Hier houden we de lijn strak zodat het PVA oplost en het aas in de gewenste geul aangeboden wordt.
Zo gezegd, zo gedaan. Na ongeveer 30 minuten is het al zover. Een felle tik op de top en een kort krijsen van het vrijloopsysteem verraadt de aanbeet. Na een korte dril kunnen we de eerste februari meerval van 1.27m landen.
De meervallen die zich in deze geul verzamelen blijken niet van al die commotie gediend, in de eerste uren na de aanbeet op dauwwormen blijft het angstvallig stil. In de namiddag kort voor het invallen van de duisternis krijgen we een volgende aanbeet. De vis duikt direct in de volle stroming en besluit zich niet 1 2 3 gewonnen te geven. Na een zenuwslopende dril kunnen we een schitterende meerval van 1.76m en 46kilo landen. De meerval had zo’n dikke buik alsof hij een complete voetbal had ingeslikt, nog nooit had ik zoiets gezien.
Omdat het weer ’s avonds omsloeg, met windhozen en harde regenbuien werd het vissen vanuit de boot praktisch onmogelijk. We besloten daarom om ons kamp op de oever op te slaan en statisch te vissen met inktvis, pellets en dauwwormen. Helaas bracht de nacht ons geen aanbeten meer.
In de ochtend besloten we stroomafwaarts op zoek te gaan naar nieuwe stekken, met de visserij uit de boot wisten we nog een meerval van 1.62m te vangen.
We hebben dit weekend vrijwel alle weersomstandigheden beleefd die je je maar kan indenken. Regen, hagel en storm waren ons deel... Door het aasverbod in Frankrijk was ik voor aanvang van de trip wat sceptisch over het verloop van onze trip. Voor een februari trip met maar 8ºC watertemperatuur kan ik U maar 1 ding aanbevelen:
Vis met dauwwormen!
|
